Głównym źródłem danych dla wspólnych algorytmów przesiewowych są dokumentacje rejestracyjne REACH. Jeśli chodzi o przekazane dane, w ramach wspólnego przesiewu wykorzystywane są również dane zawarte w wykazie klasyfikacji i oznakowania (C&L), choć zazwyczaj większą wagę przypisuje się klasyfikacjom popartym danymi z badań zawartymi w dokumentacjach rejestracyjnych. Oprócz danych przedłożonych w dokumentacji REACH i zgłoszeniach C&L algorytmy wykorzystują zewnętrzne narzędzia i bazy danych do wyznaczania struktur molekularnych na podstawie nazw chemicznych i identyfikatorów numerycznych, takich jak numer CAS i numer WE.
Struktury te są wykorzystywane do przeprowadzania prognoz dotyczących losów substancji oraz właściwości (eko)toksykologicznych przy użyciu modeli. Wreszcie algorytmy wykorzystują zewnętrzne wykazy, takie jak wykaz SIN: (http://chemsec.org/what-we-do/sin-list), oraz oceny pochodzące z innych systemów regulacyjnych, takich jak program IMAP: (http://www.nicnas.gov.au/chemical-information/imap-assessments/imap-assessments) w Australii. ECHA korzysta również z zestawów danych wykorzystywanych do opracowywania modeli QSAR w przypadku, gdy badana substancja jest identyczna lub podobna do jednej z substancji testowanych w zestawach szkoleniowych.
Różne źródła informacji oraz sposób ich wykorzystania opisano w dokumencie definicyjnym, który jest corocznie aktualizowany pod adresem: https://echa.europa.eu/screening.
