Przepisy ściśle określają, które produkty muszą posiadać kartę charakterystyki. Precyzują także, jakie są wymogi określające, w jaki sposób karta charakterystyki środków chemicznych powinna być okazywana.

Wykaz produktów, dla których karta charakterystyki nie jest wymagana

Nie dla wszystkich produktów karta charakterystyki produktu będzie wymagana. Wymóg dostarczania karty charakterystyki wynika z rozporządzenia REACH i są z niego wyłączone wszystkie „wyroby”. Czyli produkty, których forma nie jest określona przez skład chemiczny.

Wyłączenia dotyczą produktów, które objęte są innymi opisami. Niektórych produktów leczniczych i weterynaryjnych. Żywności lub pasz zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 178/2002. Oraz produkty wyłączone z całego rozporządzenia REACH. Przy czym często mylnie interpretuje się że np. pasze, czy np. produkty kosmetyczne nie potrzebują dokonania klasyfikacji zgodnej z CLP i stworzenia dla nich odpowiedniej karty charakterystyki.

Nic bardziej mylnego. Zgodnie z Rozporządzeniem REACH jeżeli pasze lub np produkty kosmetyczne nie są w stanie gotowym i nie są przeznaczone dla użytkownika końcowego muszą zostać sklasyfikowane zgodnie z Rozporządzeniem CLP oraz muszą uzyskać kartę charakterystyki.

Wykaz produktów, dla których karta charakterystyki substancji musi być gotowa do okazania na żądanie

Istnieją substancje, dla których karta charakterystyki, zgodnie z rozporządzeniem REACH, musi być okazana na żądanie odbiorcy. Będą to mieszaniny, które nie zostały określone jako zagrażające, ale w swoim składzie zawierają substancje zagrażające w stężeniu określonym przez rozporządzenie.

Przykładowo karta charakterystyki musi zostać sporządzona na żądanie odbiorcy dla mieszaniny nieklasyfikowanej jako niebezpieczna, ale zawierającej w swoim składzie substancję stwarzającą zagrożenie w stężeniu co najmniej 1% wagowego (dla mieszanin ciekłych i ciał stałych) oraz co najmniej 0,2% wagowego dla mieszanin gazowych. Karta charakterystyki będzie wymagana dla produktu również, gdy zawiera on w składzie substancję, dla której wyznaczona została wartość najwyższego dopuszczalnego stężenia w środowisku pracy na poziomie unijnym.